Jestem technicznym człowiekiem. Pracuję z technologią, ufam temu, co da się zmierzyć, i przez większość życia tarot stał dla mnie obok horoskopów na ostatniej stronie czasopism: nieszkodliwy, trochę naiwny, zabawa na jeden wieczór.
Potem w moje ręce trafiła talia tarota. Zacząłem stawiać karty przyjaciołom i żonie, tylko dla zabawy. Na początku się śmialiśmy.
Potem to, co powiedziały karty, zaczęło się spełniać.
Nie mgliście, tak jak wszystko można dopasować. Zbyt często i zbyt dokładnie, bym mógł nazwać to przypadkiem. Nie umiałem tego wyjaśnić i do końca nie umiem do dziś. Szukałem więc kogoś, kto umie. Tak znalazłem Éliphasa Léviego.

Księga
Dogme et rituel de la haute magie to nie spis znaczeń kart. To cały sposób widzenia: liczby, które są prawami, litery, które są siłami, równowaga przeciwieństw, wola, która zamienia myśl w czyn. Gdy ją czytałem, karty przestały być obrazkami ze słowami-kluczami. Stały się kluczami.
Już wcześniej przyciągała mnie Awesta, dawne pisma perskie, i ich myśl, że świat trzyma porządek, asza, to, jakie rzeczy są naprawdę, oraz siły, które ten porządek strzegą albo go rozplątują. U Léviego spotkałem te same siły znowu, w równowadze, i sposób, by czytać je w kartach.
To zmieniło sposób, w jaki czytam karty. I zmieniło coś we mnie.

Dlaczego chcę się tym dzielić
Chciałem, by inni mieli to, co ja miałem przy tamtym stole: chwilę, w której karty zdają się patrzeć na ciebie. Nazwij to intuicją, jasnowidzeniem, synchronicznością albo lustrem ustawionym pod właściwym kątem. Wierzę, że warto to spotkać.
I chciałem, by prowadził to jeden spójny głos, głos Léviego, zamiast patchworku znaczeń, który można znaleźć wszędzie. Dlatego stworzyłem The Veiled Key.


